Գիշերվա արփին

Մրմուռ-մրմունջով կոպերն է փակում մարող երեկոն,

ասես լռվել է մի անմեռ նոթի կամ բոթի վրա,-

իր համակ լեզուն - տրտունջ ու շշունջ, ողոք ու բողոք,

բայց նրա կրծքին աճող գիշերը ուրիշ ոգի է առնում շարունակ

եւ հառնող դեմքեր ժողովում սատին իր պատանքի տակ:-

Իսկ դու ցերեկվա սիրելին էիր

եւ երկրատարած բերկրանքը նրա,

արեւատոնի ոսկե տենորը,

զեփյուռներ բերող հովվապետն էիր,

եւ սիլուետդ հուզում էր խորունկ

այն գաղտնախորհուրդ յոթ լուսիններին,

որ ցոլում էին գալիքի ծովում -

պատրաստ՝ յոթ քնար քեզ ընծայելու:-

Պառկած ես հիմա դառնության մահճում,

գիշերակեսը հատել ես վաղուց,-

անցած երեկոն կրկնակելով անցյալդ – կորավ

այն մշտաբաղձանք երկրից էլ հեռու,

եւ դու փակում ես կոպերդ՝ իբրեւ երազի ավարտ,

իբրեւ ծանուցված մի հրաշք ծեսի անխոս չեղարկում,

բայց նիրհուն անգամ, հազար պատնեշի ու սեւի միջով -

հոգիդ տեսնում է արփին գիշերվա,

որ խոնարհվում է մերթ խավար ծոցի,

մերթ լուսագանգուր եզերքի վրա…

28.06.2025

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ